Kościół parafialny w Perugii we Włoskiej Umbrii przy ulicy Enrico dal Pozzo jest jednym z 3 najlepiej zachowanych dowodów Zakonu Rycerzy Świątyni. Historia kościoła jest dość mocno powiązana z historią Templariuszy – San Bevignate, zwany “tajemniczym świętym Perugii”, był miejscowym pustelnikiem, na którego istnienie nie ma pewnych dowodów. Kult San Bevignate zakończył się w 1453 r. tak zwaną “kanonizacją świecką”, wykonywaną przez ówczesne władze polityczne, by sprostać coraz pilniejszym prośbom obywateli Perugii, którzy domagali się uświęcenia tajemniczego pustelnika. Bevignate jest bohaterem Bolognese Lezenda z Fra Raniero Fasani, w którym jest on uznawany za tego, który wprowadził w Perugii procesje pokutne, zwane generalis devotio, Biczowników i Disciplinatów . Obrzędy te wkrótce rozprzestrzeniły się w środkowo-północnych Włoszech i w Rzymie.

Budynek jest budowany w latach 1256-1262. W roku 1312, po zniesieniu zakonu templariuszy, klasztor przeszedł do rycerzy św. Jana Jerozolimskiego. W 1324 r. Ricco di Corbolo, kupiec z Perugii, kupił cały kompleks i założył wspólnotę klasztorną dla swojej żony Cateriny, córki Coluccii i innych 23 sióstr zakonnych, podporządkowanych Zakonowi San Giovanni. W 1517 r. z powodu problemów ekonomicznych, siostry zostały zmuszone do opuszczenia klasztoru, który powrócił do posiadłości Zakonu Św. Jana Jerozolimskiego. Od tego czasu kościół stopniowo tracił na znaczeniu, a w 1860 r. kościół stał się własnością gminy.

Za kilka tygodni zostanie udostępnione dla zwiedzających podziemie, gdzie odkryte są stare fragmenty krypt, murów jak i cel. Warto zwiedzić cały obiekt przy wizycie w Perugii. Poniżej zdjęcia z obiektu wraz z podziemiami.